Raadgever Johan Baks: Mensenmens

Leer de mensen in de raad kennen in de rubriek Raadgever uit de Soester Courant. Deze week: Johan van Baks (BurgerBelangen) over de jaren die hem hebben gevormd tot de persoon die hij nu is.

Het is een goed initiatief dat u via deze rubriek een beeld krijgt wie uw vertegenwoordigers zijn in de gemeenteraad. En dan bedoel ik niet alleen de foto’s en namen, maar meer wie de mensen achter die foto’s en namen zijn. Deze week aan mij de beurt.

Paplepel

Sinds januari 1954 heet ik Johan Baks en ben opgegroeid in Woudrichem. Een prachtige stad aan de Maas in de kop van Noord-Brabant. De lokale politiek is me met de paplepel ingebracht. Mijn vader stond 30 jaar als 2de op de kandidatenlijst van “Burgerbelangen” in Woudrichem, maar gezien de geringe aanhang bleef het 30 jaar maar bij 1 zetel. Hij bleef altijd nummer 2. De verhitte gesprekken over politieke onderwerpen aan de keukentafel ten spijt.

Meer dan voeten

Na de MAVO en MEAO kreeg ik een baan in het sociaal-cultureel werk. Uiteraard ook in Woudrichem, en ik begon aan de opleiding sociaal cultureel werk aan de sociale academie in Rotterdam. Wilde ik daarvoor de schoenhandel in, vandaar mijn keus voor de MEAO, trok het werken met jeugd en jongeren me meer dan alleen bezig zijn met hun voeten. In 1973 werd het tijd om de grenzen eens te verleggen. Ik werd jongerenwerker in Woerden. Dat betekende dat ik op mijn 19de het ouderlijk huis verliet en op mezelf ging wonen. Een onbekende wereld ging voor me open. Kansarme jongeren, gebruik van heroïne, LSD, en alle andere vormen van drugs. Die jaren hebben me erg gevormd en mijn drang om op te komen voor jongeren die minder kansen hebben in de samenleving werd sterker.

Naar Soest

Na drie jaar verruilde ik de baan in Woerden voor een baan bij stichting Jeugdzorg in Soest, waar ik vanaf 1978 woon. Werkend in buurthuis ‘De Vangrail’ (Nachtegaalweg) kwam de opdracht van de gemeente om te zorgen voor de opvang van woonwagenbewoners bij hun verhuizing van kamp Amersfoort naar De Meent. Ondertussen werd ik directeur van Stichting Jeugdzorg. Naast De Vangrail vielen ook De Praatpaal (Molenstraat), Het Kruispunt (Albert Cuijplaan) en het mobiele jeugdhonk De Wegwijzer onder deze stichting. In 1989 maakte ik de overstap naar het onderwijs als docent maatschappijleer aan het Griftlandcollege. Uiteraard moest ik nog wel ‘even’ mijn bevoegdheid  halen. Aan het Griftlandcollege ben ik 26 jaar verbonden geweest tot mijn pensioen. Binnen school vervulde ik diverse functies, o.a. vertrouwenspersoon en voorzitter van de Medezeggenschapsraad.

Pensioen

Op dit moment ben ik alweer 15 jaar raadslid. Nu geniet ik, ondanks mijn Parkinsonisme, van mijn pensioen ondanks dat ik druk ben en denk: ‘hoe heb ik er ooit bij kunnen werken!’

Johan Baks, BurgerBelangen Soest-Soesterberg

baksj@soest.nl